patiëntenverhalen

Patiëntenverhalen

 

Hieronder kan je heel wat verhalen vinden van lotgenoten. Helaas vooral minder positieve verhalen omdat dit de verhalen zijn die tot bij ons komen. Er zijn gelukkig ook positieve verhalen en dus patiënten die verlost geraken van hun klachten...

Wat vooral duidelijk wordt uit deze verhalen, is dat er nood is aan meer kennis omtrent de operatierisico's van kunstof mesh en dat een chirurgische ingreep best pas de laatste optie is in een reeks van behandelopties en indien echt nodig, best met goede voorlichting van de patiënt.

1. Verhaal van Isabella - verhaal van de gemiste kans... (bekkenbodemmatje - prolift)

 

Als 49- jarige had ik klachten van een verzakking.

Lage rugpijn, en druk in de buik, en het gevoel alsof een tampon uitzakt en naar buiten komt. Zeker na het heffen of tillen van onze bewoners in het RVT.

Ik had gelukkig geen klachten van verlies, wel het lastige en schurende gevoel en de lage rugpijn. De verzakking werd heviger en dus werd het tijd om een bezoek aan de huisarts te brengen. Bij onderzoek stelde hij een prolaps vast en een hysterectomie werd vernoemd als oplossing, maar eerst een doorverwijzing naar de gynaecoloog. Het is echter een lang verhaal geworden met vele ernstige gevolgen. (zie: http://www.meshedup.eu/verhalen/het-verhaal-van-isabella/#more-230 )

De gynaecoloog stelde me een minimaal invasieve ingreep voor met een kunststofmatje via de vagina om de voorwand te stutten.

Zonder veel informatie en met veel vertrouwen in de arts ben ik de ingreep ingegaan.

Het resultaat: een matjesoperatie om mijn baarmoeder te kunnen sparen is geëindigd in een ingreep die na drie maand mijn baarmoeder echter niet heeft tegengehouden. (Integendeel er zijn ernstigere klachten bijgekomen.)

Zodat mijn verzakte baarmoeder er na 4 maand toch is uitgehaald, en waarbij dan pas mijn eerste klachten (lage rugpijn en buikpijn) verdwenen waren.

De matjes die in eerste ingreep geplaatst zijn, werden in drie her-ingrepen zoveel mogelijk verwijdert, maar de klachten werden er niet beter op.(stoelgangproblemen, en pijn bij het zitten en lopen, fietsen, intiem zijn, opnieuw verzakking en urineverlies)

Was het dan aanvankelijk niet beter geweest om een hysterectomie (baarmoeder verwijdering met behoud van eierstokken) te doen, als een vaginale ring of oefeningen niet zouden helpen?

Vragen waar ik nu nog steeds mee zit...

Het standpunt van gemiste kansen, omdat er als eerste instantie gekozen werd voor een matjesingreep.

Zo zal ik nooit weten of bekkenbodemoefeningen, of een vaginale ring me zouden geholpen hebben!

Zo zal ik nooit meer weten of voelen hoe het zou zijn zonder die matjesingreep, had ik nu dan ook deze pijn en nieuwe verzakking – stoelgang en zitproblemen en her-operaties nodig gehad?

Hoe zou mijn leven er nu dan uitzien?

Kon ik dan nog wel werken in de zorg, mijn gelliefkoosde job…?

Veel liefs Isabella.

 

2. Verhaal van jonge mama M.B. (TVTO)

 

Ik ben pas 32 jaar en heb 3 kleine kindjes van 2, 4 en 5 jaar oud. Ik heb een TVTO-operatie laten doen op 24 september, en nu ondertussen heb ik nog steeds zo een pijn: Ik kan niet goed zitten, niet fietsen, geen autorijden en dan praat ik nog niet van de periode van mijn regels, dan is het niet om uit te houden van de pijn.

Mijn gynaecoloog staat voor een raadsel want dit heeft ze nog nooit aan de hand gehad terwijl ze deze operatie wekelijks meerder malen uitvoert.

Een andere gynaecoloog begreep niet dat mijn gyn. dat bandje nog gebruikte en zo wijst iedereen met de vinger naar iemand anders en het enige wat ik hoor is geduld hebben en de moed niet verliezen. Pijnstillers werken niet en nu moet ik binnen een week naar de pijnkliniek. Hier ben ik als de dood voor, en dan kan nog niemand zeggen of dit zal werken. Als het niet lukt zal het opnieuw geopereerd moeten worden, maar dan is het geen kleine ingreep meer zoals het plaatsen van dat bandje. Dan zouden ze mijn volledige lies moeten openleggen, waarvoor beide gynaecologen zeggen daar begin ik niet aan, dat moet via een goede neurochirurg en dan nog. Ik hoop echt dat het zover niet komt, maar heb ook serieus mijn twijfels of dit ooit gaat beteren. Ik begon mezelf al af te vragen of het niet aan mij lag, aangezien velen zeggen dat het niet kan, nog nooit gehoord of meegemaakt, maar was "blij" (niet dat jij zo een pijnlijk proces hebt doorstaan) dat ik jou verhaal zag.

Momenteel ben ik ook nog thuis van mijn werk omdat ik gewoon geen uur aan een stuk kan zitten, en ik ben zo bang dat dit nog lang gaat duren en dat ik dan mijn werk kwijt ben. Ik ben zo gefrustreerd, ik ben een jonge vrouw die binnenging voor een operatie om het wat makkelijker te maken maar het resultaat is anders, ik kan nog geen stevige wandeling meer maken met de kinderen, ik kan ze nauwelijks oppakken want dat doet pijn, en alles wat ze horen is mama kan dit niet of dat niet want dan heeft mama pijn. Dit kan toch niet. Sorry voor mijn beklag, maar ik wou het even kwijt aan iemand die mij begrijpt.

M.B.

3. Verhaal van Véronique (hysterectomie)

 

Voilà ma petite histoire qui me pourri la vie de couple, famille et sociale. J’ai été opérée il y

a 5 ans d’une hystérectomie. Tout ne c’est pas déroulé comme prévu on devait le faire par la

cicatrice de ma césarienne afin d’être bien, ils ont préférés le faire par les voies naturel. Dés

ma sortie j’ai des douleurs lors de la miction, des rapports et surtout mal quand j’étais

assise.

C’est là que tout c’est enchainé j’ai fait tout les examens possible pour la vessie (injection

de nitrate d’argent dans la vessie, raisonnance magnétique, scanner) rien n’a changer

mes douleurs été toujours là. Mon gynécologue m’a conseille d’aller voir un neurologue.

Là j’ai expliqué tout ce que j’avais douleurs dans le bas du ventre lors des rapports mais

surtout à la miction et douleur quand je suis assise. Elle m’a fait une électronographie au

niveau du périnée (entre l’anus et le vagin) c’est là que l’on a détecté que j’avais le syndrome

d’alcock ou nerf honteux.

C’est lors de l’opération ils ont trop écarté au niveau du vagin et ils ont touché le nerf

honteux (nerf pudendal) qui pour moi est bilatérale .C’est nullement une erreur médicale on

peut avoir ça lors d’un accouchement ou d’une chute.

Delà j’ai fait des infiltrations au niveau du périner. Ne voyant pas de résultats ma belle sœur

qui me suis depuis le début, elle est infirmière en gynécologie là ou j’ai été opérée, le mari

d’une de ses collègue à le problèmes que moi lui après une intervention pour une hernie

inguinal. Elle m’a conseillé le docteur X. Le docteur X. qui est un spécialiste en

périnoology. Mais pour moi il est un peu tard pour me guérir car 5 ans que je souffre et ça

24h/24 il ne sait que me soulagée de 40 % de mes douleurs. Je suis sur morphine,

Antidouleurs, ainsi qu’antidépresseur et la chose le plus utile mon cousin il me suis

quasiment par tout .

 

C’est coussin en forme de U que le docteur X. a conçu. Ce que je peux vous dire c'est que je ne serais

plus comme avant je dois vivre avec il fait parti de mon quotidien.

 

4. Verhaal van een jonge mama (TVTO)

 

Ik ben J, 36 jaar, mama van 2 jonge kids.

Drukke job, ons huis verbouwen, in de tuin werken, veel sport... Zolang ik maar geen seconde moest stilzitten, dan was ik gelukkig.

Na een supersnelle bevalling werd mijn jongste dochter geboren, maar de snelle bevalling had ook zijn keerzijde. Ik was ingescheurd en er diende wel wat gehecht te worden want intern was alles goed gekneusd met heel wat zwelling, hechtingen en bloeduitstortingen als gevolg. Maar kom, niets dat niet zou kunnen genezen.

 

Ik herstelde moeizaam, maar was super gelukkig met mijn 2 kinderen en ik veranderde op dat moment ook van job om via een rustigere job voldoende tijd te kunnen uittrekken voor de kinderen.

Al die tijd bleef ik pijn hebben en vervelend urineverlies. Uren spendeerde ik bij heel lieve en begripvolle gespecialiseerde kinesisten.

Na 3 jaar vanalles te hebben geprobeerd, stuurde mijn gynaecoloog me door naar een universitair centrum voor een second opinion van een uroloog en gespecialiseerde kinesist. Het verdict was dat de spierkracht en uithouding van mijn bekkenbodemspieren zeker voldoende waren, maar dat door een verzakking van de urethra/urinebuis ik vermoedelijk dat vervelende verlies bleef hebben. De artsen stelden een TVTO-sling voor, een routine-ingreep die niet lang zou duren en me van de klachten zou verlossen.

Zo gezegd zo gedaan want ik wilde mijn actieve leven terug, de ingreep ondergaan. En inderdaad ik was vrij van verlies, pijn had ik wel in mijn rechter lies, maar dat zou wel weggaan dacht ik.

 

Ongeveer 1 jaar en 6 maanden na de plaatsing van het TVTO-bandje kreeg ik ernstigere problemen. Ik verloor totaal onverwacht de controle over mijn blaas, had lichte koorts, meer pijn en was doodmoe. Mijn arts stelde een kleine erosie vast en na verschillende kuren antibiotica, veranderde er helaas niets. Ik werd geopereerd om het bandje te laten doorknippen, want intussen was vastgesteld dat er rond het bandje een cyste van 3cm doorsnede was gegroeid en dat die dus mogelijk de ellende veroorzaakte.

Het bandje werd doorgeknipt, maar de pijn bleef.

 

Ik werd doorverwezen naar een arts die veel ervaring en expertise had met deze bandjes/slings. Hij vertelde me dat het gekende complicaties waren van TVTO-slings en dat 1 op 7 patiënten matige tot ernstige pijnklachten overhouden aan dergelijke ingrepen. Ik was blij te horen dat de pijn (h)erkend werd, en ik dus niet alleen was met dit probleem en dat het dus ook niet tussen mijn oren zat. Het loste het probleem evenwel niet op. De arts schreef me specifieke medicatie voor tegen zenuwpijn en stelde voor tijdens een operatie te proberen verder zoveel mogelijk stukjes van de sling weg te nemen.

 

Zo gezegd zo gedaan, opnieuw onder het mes. Bang voor wat komen zou omdat ik merkte dat elke operatie een stukje van mijn veerkracht wegnam en ik voelde dat ik steeds slechter recupereerde. Na de operatie werd ik wakker op de recovery met een helse pijn in mijn lies. Na extra pijnstilling kreeg ik gelukkig uitleg wat er gebeurd was. De volledige rechterkant van mijn vagina was 1 en al littekenweefsel, dat had men losgemaakt en weggenomen en dan via een martiusflap – operatie hersteld (hierbij snijdt men weefsel uit de schaamlip los en plaatst dit door een opening naar de vaginawand daar aan de binnenkant). Na elk van de operaties bleef ik 2 weken thuis zoals voorgeschreven en ging ik daarna ijverig terug aan het werk, met de hulp van heel wat pijnmedicatie.

Achteraf dom dat ik niet naar mijn lichaam luisterde, maar kom je bent jong, de arts zegt 2 weken relatieve rust en dan kan je weer op de been. Ik ging toch niet flauw doen en zeggen dat ik toch nog heel wat last had?!

 

Ik ploeterde verder, op het werk deed ik er alles aan om me sterk te houden, maar eens thuis was het enige wat ik nog kon slapen en eten om me de volgende dag weer naar het werk te slepen. Fietsen was een hel geworden en elke fysieke inspanning was er 1 teveel, dat sportieve leven was ergens op de operatietafel achtergebleven. Het einde van mijn lopende project op het werk was in zicht, dus het zou wel beteren dacht ik. Ik ging voor een nieuw project, maar eerst zou ik een maand verlof nemen van die vele overuren die ik nog had staan. Ik denk dat ik een maand geslapen heb en dan nog voelde ik me enorm ellendig. Een nieuwe professionele uitdaging stond op me te wachten en dus ging ik er met frisse moed tegenaan (soms is een mens zo naief…).

 

Ondertussen was ik ook op intake geweest in de pijnkliniek, had ik nog heel wat medicatie getest en had ik 2 infiltraties met cortisone/analgeticum gehad van de nervus pudendus. Die infiltraties hielpen, maar telkens maar een week…vervolgens probeerde men de zenuw te behandelen met stroom (PRF), maar dat had niet het verhoopte resultaat.

Op mijn nieuw project op het werk, liep het voor geen meter. Ik kon me niet concentreren, het was mei (een maand met veel verlofdagen en verlengde weekends) maar dan nog, voelde ik dat ik er niets van bakte. Door de medicatie vergat ik vanalles, ik begon me onzeker te voelen en het enige wat ik nog wilde was slapen, mijn nieuwe uitdagende job kon me niet meer afleiden van de pijn.

Het was toen dan ik een eerste keer echt crashte, er waren alleen nog tranen, tranen en tranen, doodmoe en teleurgesteld in mezelf omdat ik mijn job niet aankon en teleurgesteld omdat ik ook naar mijn gezin toe niet was wie ik wilde zijn. Ik bleef 4 weken op de zetel liggen, slapen, liggen zonder geluid, zonder licht, alleen maar slapen was toen mijn vurigste wens. Na 4 weken probeerde ik opnieuw halftijds te gaan werken, dit lukte een paar weken tot aan mijn vakantie, maar dat was slechts schone schijn. Mijn lijf trok in de zomer van 2015 aan de alarmbel, of zeg maar aan de noodstop, ik was al heel wat rode seinen, knipperlichten en belsignalen gepasseerd blijkbaar. Opnieuw tranen, mijn bed, teleurstelling, pijn en gelukkig begripvolle artsen die me zeiden dat het zo niet verder kon. Ik werd ziek geschreven met de boodschap, ‘je zal al heel blij mogen zijn als je ooit nog halftijds kan werken’. Het was toen dat de man met de hamer kwam, die had ik niet zien aankomen. Ik nooit meer voltijds werken? Die had ik in geen 100 jaar zien aankomen.

Blijkbaar was alleen een mokerslag genoeg om me uiteindelijk te doen stilstaan.

 

Dankzij de hulp van een geduldige partner, begripvolle artsen, een lieve psychologe, 2 geduldige maar volhardende kinesisten, de goede mix van pijnmedicatie sloeg ik erin om voor het eerst in mijn leven stil te staan. Te beseffen wat er gebeurt was en te wennen aan het idee dat de toekomst er drastisch anders zou gaan uitzien. Ik die nooit kon stilzitten, moest plots mijn dagen doorbrengen met een boek. Voor het eerst in mijn leven begon ik wat te schrijven en te lezen om de tijd te doden naast het vele slapen.

Ik probeerde rust te vinden, veel te slapen en mijn lichaam met pijn te leren kennen.

Sinds ik die rust gevonden heb, ben ik stilaan terug aan het timmeren aan een pad terug naar boven. Naar waar juist dat weet ik niet, zolang het maar bergop gaat en nooit meer bergaf. Ik krijg nu 4 wekelijks een infuus linisol (lidocaïne) en dat helpt me heel langzaam terug uit het dal te kruipen. Als je een griepje hebt, dan voel je je na enkele dagen weer beter en gaat het van 75% ziek naar 25% enzovoort en hop je kan weer gaan werken. Deze situatie voelt alsnof ik momenteel op 10% van mijn capaciteiten leef en dat ik elke maand een half percentje win. Zolang het optelt, ben ik blij met de kleine dingen…wie had dat ooit gedacht?

 

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik naast een lieve partner en kinderen, ook heel wat lieve bezorgde familieleden, collega's en vrienden heb die een vangnet vormen. Want naast de pijn is het besef dat je een last bent voor je gezin minstens even zwaar. Je toekomstplannen vallen in het water, iedereen moet steeds rekening met je houden, daar waar je je partner en kinderen juist het omgekeerde wil bieden.

Verder is er de onzekerheid over je job, zullen ze me ontslaan, hoeveel bedraagt de uitkering die ik krijg, kunnen we daarvan leven, wat zal de adviserend geneesheer van het ziekenfonds zeggen en wat brengt de toekomst? Ik ben tenslotte nog maar 36…

 

We zullen zien wat de toekomst brengt, voorlopig meer vragen dan antwoorden maar ik heb geleerd om dag per dag te leven.

 

Veel groetjes en sterkte aan iedereen in een soortgelijke situatie…

 

J.

5. Het verhaal van Rita's. - een actieve onthaalmoeder tot ... (bekkenbodemmatjes)

 

Rita's leven veranderde compleet na een operatie.

 

Rita (56): "Na vier kinderen had ik - zoals wel meer vrouwen - een uitgezakte blaas. Ook mijn baarmoeder was verzakt, zo bleek. Toen ik met dit probleem naar de gynaecoloog ging, stelde ze een bekkenbodemmatje voor. Ik had er zelf nog nooit van gehoord, maar volgens haar was het een routine-ingreep. De matjes zien eruit als mondmaskers, werken eigenlijk als een soort 'hangmatje' en houden zo bijvoorbeeld je blaas op z'n plaats.

Als ik mijn baarmoeder wilde houden, had ik écht zo'n matje nodig, verzekerde de gynaecoloog me. Ik heb nooit nagedacht over wat er fout zou kunnen lopen. Ik heb nooit gecheckt of de operatie zo betrouwbaar was als de arts me liet geloven. De gynaecoloog is de specialist, toch? Ik was vooral bezig met hoe ik het allemaal geregeld zou krijgen, want na de operatie zou ik 4 of 5 weken niet kunnen werken. Ik was onthaalmoeder en liet de ouders van 'mijn' kindjes niet graag in de steek.

 

Dus plande ik de operatie tijdens de vakantie. het leek allemaal zo simpel, zo eenvoudig. Had ik het toen maar geweten... Een paar dagen na de operatie voelde ik al dat het niet goed was. Ik had pijn, veel pijn. Ik wilde niet flauw zijn - iedereen herstelt anders van een operatie - maar de pijn bleef. Ik kon amper stappen, onze vakantie heb ik in de zetel doorgebracht. Na vier maanden liet de gynaecoloog een scan nemen. De secretaresse liet me weten dat alles 'in orde' was. Maar ik verging ondertussen nog altijd van de pijn. Een jaar later - en pas na tussenkomst van de ombudsdienst - belde de gynaecoloog me. 'Ik heb iemand die je kan helpen', was het enige dat ze zei. Geen excuses, geen uitleg. De arts die ik zag, zei me dat ik een nieuwe operatie nodig had. Er zou huid van mijn bovenbenen worden gebruikt, ik zou een stoma krijgen én ik had één kans op twee dat het zou lukken. Het gesprek was een shock. Ondanks de pijn had ik nooit beseft dat het zo ernstig was. Ik liet de operatie niet uitvoeren, mijn vertrouwen in artsen was intussen ver zoek, maar kwam bij een heel lieve gynaecoloog in leuven terecht.

Hij vertelde me: 'Eigenlijk kan ik niets doen om je te helpen. Ik kan alleen proberen je pijn zo draaglijk mogelijk te maken.'

 

"Niemand kan me nog helpen. Ik ben in één klap een hulpbehoevende vrouw geworden die op pijnstillers leeft"

 

Volgens hem werden de matjes bij het plaatsen te hard aangespannen. Daardoor trekt het overal bij me vanbinnen. Maar weghalen was geen optie: de matjes vergroeien met je organen. Het enige wat hij kon proberen, was de druk op mijn organen te verminderen. Hij heeft het geprobeerd, maar zonder resultaat: de pijn bleef bijna onhoudbaar.

En dat was het. Verder kan niemand iets voor me doen. Ik ben zesenvijftig jaar, had een heel actief leven, met werken, een sociaal leven, een familie, vrienden. Ik was altijd in de weer. nu strompel ik 's morgens van het bed naar de zetel. Ik leef op pijnstillers en morfine.

in één klap ben ik een hulpbehoevende vrouw geworden. ik, die altijd zo actief en onafhankelijk was, moet nu overal hulp voor vragen.

Ik kan niets meer. Fietsen, wandelen, werken, boodschappen, het huishouden, intiem zijn met mijn man: het is allemaal onmogelijk geworden. Het enige wat ik nog doe, is vechten tegen de pijn.

 

Ik werd doorgestuurd naar een pijnkliniek waar een neurostimulator werd ingeplant die de pijnsignalen van mijn zenuwen naar mijn hersenen moeten onderbreken. Jammer genoeg was hij niet sterk genoeg. Ik kon een nieuwe sterkere stimulator krijgen, maar plots besliste het RIZIV dat deze niet meer wordt terugbetaald. Terwijl hij meer dan 35 000 euro kost. Ik krijg de ene klap na de andere. Telkens opnieuw klamp ik me vast aan de hoop op een min of meer normaal leven. Terug onafhankelijk worden, dat is mijn grootste wens.

 

Maar ik geef het niet op. Ik heb een heel lieve man die me blijft steunen, door dik en dun. ik heb fantastische kinderen, familie en vrienden die nu zelfs een actie opstartten om geld in te zamelen voor de stimulator.. ik kwam via www.meshedup.eu in contact met een fantastische vrouw die opkomt voor slachtoffers zoals ik. Ik blijf dus vechten. Daarom wil ik ook mijn verhaal doen. Niemand vertelde me over de risico's van mijn operatie, niemand zei me dat er ook andere manieren waren om mijn probleem aan te pakken. Aan alle vrouwen die erover denken: laat je goed informeren. Niet elke operatie gaat mis, maar er zijn wel degelijk risico's. Mijn leven is voorgoed veranderd door die operatie en ik had gewild dat iemand me had gewaarschuwd."

 

 

Groeten Rita (dit verhaal werd overgenomen uit Libelle op vraag van Rita- Libelle 8 jan 2015 waarin het verscheen)

6. Het verhaal van A. S, een actieve zeventiger (urine-incontinentie na blaaskanker)

 

Ik ben de zeventig gepasseerd en heb de voorbije jaren intensieve behandeling gehad voor blaaskanker. Blaasspoelingen – Chemo – kijkoperaties – en met een cameraatje de blaas controleren,…enz.

de laatste controle zag er goed uit, maar jammer genoeg heb ik intussen urineverlies.

Geen druppeltjes maar grote hoeveelheden. Incontinentiemateriaal, grote banden dragen was niet te wennen, er moest toch iets anders bestaan.

Een condoom-katheter kon mijn plas via een darmpje in een zakje aan mijn been opvangen.

 

Ik kreeg echter een heel rode en geïrriteerde penis door het kleefmateriaal dat zo hard bleef plakken, en het verwijderen van die condoom was een probleem.

Tot onze schoondochter die in de zorg werkt op haar afdeling gebruik maakte van speciale doekjes om het restant van de lijm te verwijderen, we kregen die informatie van haar en dat probleem hebben we opgelost. Via de uroloog hebben we contact gehad met de firma die het de condoom levert en die hebben ons twee flesjes bezorgd, eentje om te reinigen en de lijmresten te verwijderen, en eentje om een soort filmpje op de penis te spuiten voor het aanbrengen van de condoomkatheter. Zo is het gemakkelijker om de condoom te verwijderen en er blijft minder spul plakken, zo heb ik minder last van irritatie.

Ik moet wel zo verder leven met dit systeem om me droog te houden. Dit liever dan pampers aandoen, dat gaf me een vies gevoel.

Het is berusten met me zo te behelpen.

Tot begin van 2015 kon ik me er niet bij neerleggen, daarom ging ik op zoek.

Voor een tweede opinie om me droog te krijgen ben ik in een universitair ziekenhuis beland, bij een specialist. Hij had mijn dossier doorgenomen en wist van mijn behandelingen voor mijn blaaskanker.

Op mijn vraag of hij me kon droog krijgen heeft hij me voorgesteld om een sfincter te plaatsen, een soort kunstmatige sluitspier om de urinebuis af te sluiten.

 

Het zou complex zijn, en risico’s met zich meebrengen, waaronder kans op ontsteking.

Toen heb ik toch een tijdje moeten nadenken wat- hoe? Maar ik wou droog zijn, en van alles verlost.

Ik ben een actieve zeventiger, ik fiets graag, doe vrijwilligerswerk in het rusthuis bij ons in het dorp, ik verzorg daar de cafetaria, en regelmatig op uitstap met de ouderen, rolstoel patiënten mee op wandeling enz..

Dan is het niet altijd gemakkelijk om mijn zakje urine te legen, of je bent toch niet gerust, want wat als de condoom lost? En als je Pampers draagt, kan iemand dat zien, en het voelt koud aan als ze wat natter zijn…

 

Dus toch maar de stap gezet om de operatie door te laten gaan. Wat dacht je? Ontsteking antibiotica, zwelling van mijn teelbal, pijn, pijn en nog eens pijn.

Enkele weken gingen voorbij, maar die pijn was niet uit te houden, enkele keren op spoed binnen geweest, andere antibiotica, tot na een week of drie vier, naar de specialist en hem gevraagd bijna gesmeekt haal dat eruit. De dokter twijfelde geeneens, hij zag ook dat er teveel ontsteking zat en binnen enkele dagen lag ik opnieuw in de kliniek om de sfincter eruit te halen.

Dat ballonnetje in mijn teelbal daar had ik de meeste pijn.

Hoe het is om lekvrij te zijn?

Dat weet ik niet, want het moest er normaal drie weken ingroeien, en dan pas kon ik dat ballonnetje bedienen om de sluitspier open te laten gaan en zo de urine te lozen, maar het is niet zover gekomen, de hevige ontsteking en de pijn hebben ervoor gezorgd dat het eruit moest.

Toen ik nadien opnieuw bij mijn uroloog ging, was die zo boos dat ik dat had laten doen. Maar ik had naar de specialist gegaan op aanraden van een goed opgeleide apotheker die me de raad gegeven had om toch die andere specialist uroloog op te zoeken.

 

Tot hiertoe is de pijn toch wat uit te houden, ik mag er niet meer aan denken, en ik kan alleen maar zeggen, ik heb het geprobeerd.

Jammer dat het niet gelukt is, en als een mens alles op voorhand eens wist, tja dan was die operatie niet nodig geweest hé.

Nu is het leven met urineopvang-materiaal.

mijn eigen uroloog heeft het me al lang vergeven dat ik bij een andere geweest ben, maar toch kan hij het niet laten om me erop te wijzen dat ik dit nooit meer mag doen. Ik moest het weten hé, er is zoveel beschadigd geweest door de chemo en ook nog bestraling vroeger, en dan op zo een weke plek die operatie te laten doen, met zoveel kans op risico’s…..

De kanker blijft hem voorlopig koest houden, dat is het belangrijkste.

Door het goede materiaal en de goede opvolging van het gebruik ervan is het nu beter omgaan met urineverlies.

 

Groeten,

A.S

 

7. De Shopper - Gynaecoloog (Blog)

 

Nee, melden twee verschillende vriendinnen mij oprecht, zij hebben niet het gevoel dat er sinds hun bevalling een kokosnoot tussen hun benen zit. En zij kunnen nota bene alweer hardlopen.

Oké, het ligt dus weer aan mij. Als de huisarts mij onderzoekt roept ze meteen: ‘Ja, een overduidelijke verzakking, ik zie ‘m hoor! Kijk maar eens mee!’

‘Ja ja,’ zeg ik onzeker. Ik zie van alles maar ik weet eigenlijk niet wat. Het is nou ook niet zo dat ik dagelijks tussen mijn benen zit te koekeloeren.

Ontgroening

Ze verwijst mij naar de gynaecoloog van een naburig ziekenhuis.

Daar word ik eerst onderworpen aan een uitgebreid interview. Een pasgewassen, gladgeschoren student uit de hogere middenklasse bevraagt mij over ervaringen rond poepen, plassen en seks. Na de laatste vragen (Hoe ziet uw ontlasting er uit? Laat u soms windjes die u niet kunt tegenhouden?) slaakt hij een diepe zucht.

Hij begeleidt me naar een kamertje waar ik mij ‘van onderen’ mag ontkleden. Als ik me daarna met gezonde weerzin in de stoel met beugels hijs, staat hij nog netjes achter een gordijn. Om de stilte te doorbreken, beginnen we een gesprekje. Dat is helend, na zo’n interview waarbij je het gevoel krijgt dat je louter uit anus, darm, vagina en plasbuis bestaat.

Dit blijkt zijn eerste dag als coassistent. Ik vermoed dat het een soort ontgroeningsactie was om deze lieve knul meteen op verzakte vrouwen af te sturen.

Uitvaartonderneming

Dan stormt de gynaecoloog binnen. Ze geeft me snel een hand en zoekt verwilderd naar een eendenbek. ‘Lag u nog niet klaar?’ vraagt ze geïrriteerd, omdat mijn benen nog niet over de beugels hangen. Ik snap haar behoefte aan efficiënt werken maar ik ga natuurlijk geen minuut teveel met mijn love channel in vol ornaat liggen. De jongen sluipt geruisloos weg.

Het koude gevaarte wordt behendig gelanceerd en dan hoor ik: ‘Het is tweedegraads. U kunt kiezen. Een ring of een operatie. Het is heel normaal hoor. Je gaat er niet dood aan.'

Waarom zegt zo’n vrouw dat nou? Huil of jammer of tril ik? Start ik een euthanasie-procedure? Bel ik een uitvaartonderneming? Neen, driewerf neen, ik zit hier alleen naar haar te luisteren met mijn benen wijd en daar heeft ze zelf om gevraagd.

Armband of matje

‘Eh, hoe kan een ring precies helpen?’

‘Nou gewoon, een ring. Om de boel te stutten.’

‘Oh, erin?’

‘Ja wat dacht u dan?’

‘Mag ik er een zien?’

‘Ja hier.’

‘Allemachtig! Dat is meer een armband! Die past er niet in hoor!’

Voor ik nog meer van haar kostbare tijd kan afpakken, is het gevaarte in mijn duistere diepten verdwenen.

‘Als je voor een ring kiest, moeten we er nog een keer een laten aanmeten. En daarna kun je hem telkens zelf in doen.’

‘En die operatie?’

‘Dan hangen we uw baarmoeder op aan een matje.’

‘En dat hoef ik niet telkens opnieuw op te hangen?’

‘Haha, u bent geestig mevrouw. Dat naaien we natuurlijk vast. Maar als u een voltooid gezin heeft, kunnen we eventueel ook de baarmoeder verwijderen. Het is aan u.’

Blaas en darmen

Ik begrijp het, geloof ik. Er is een orgaan naar beneden gezakt, dat geeft problemen, dus je douwt er iets onder of je hangt de boel op of je haalt de boosdoener er meteen helemaal uit. Een kind kan de was doen.

‘Heeft ook risico’s, want door de ingreep kan uw blaas verder gaan verzakken. Uw blaas is trouwens al verzakt, zei ik dat al? En een deel van uw darmen. Maar - ze kijkt naar de klok - hier heeft u wat folders, denkt u er nog over na. Goedemiddag mevrouw.’

Nadat ik mijn benen netjes heb teruggevouwen, kleed ik me aan en loop weg. En dan … dan voel ik het. Het is of ik vlieg! De voetbal die ik meezeulde is opeens weg! Snel wegwezen voordat ze dat ding terug wil. Beter één gestolen ring dan nog eens twee knieën in de beugels.

 

Volgende week: De ring en ik krijgen een relatie maar niet voor lang …

 

Anne-Marie de Ruiter www.bliknaarbuiten.nl

 

8. Mijn moeder was incontinent. Hoe praat je met je ouders over dergelijke delicate onderwerpen...

 

Ik ontdekte het pas op haar eind zeventiger jaren, 78 om precies te zijn.

Bijna nooit sprak ze erover, schaamte, trots, ja zelfs naar mij toe.

Tot het verlies te groot werd en het verbergen van de ongemakken me niet meer kon ontgaan.

Maar er over praten, neen, dat is voor haar niet de gewoonte.

Trots als ze is, en ook koppig om ook maar enige raad te vragen aan mij als haar dochter.

Tot ze na een lange tijd toch vroeg of ik ook voor haar naar de assistiewinkel wou gaan om incontinentieverbanden en broekjes mee te brengen, want in het lokale warenhuis, dat zou teveel opvallen…

(Maandelijks kochten we daar ook voor mijn schoonmoeder van 84 jaar, incontinentiemateriaal aan)

Na enkele jaren was het ongemak en het verlies voor haar niet meer dragelijk en dan pas heeft ze me gevraagd wat ik zou doen.

De raad om bekkenbodemoefeningen te doen, daar had ze geen oren naar. Ze doet dat zei ze, maar heeft nog nooit een bekkenbodemkinesiste opgezocht. Dus weet ze niet of ze goed bezig was met haar zogenaamde oefeningen. Ze ging toch niet met haar billen bloot bij de kinesist zeker…

 

Haar huisarts heeft haar de raad gegeven om een uroloog op te zoeken. Ze kreeg van haar huisarts een referentie mee naar een bepaalde uroloog, en zo werd de afspraak gemaakt.

Ik mocht met haar mee, want met de auto rijden vind ze moeilijk en mijn vader met haar mee?

Neen, dat vond ze geen goed idee.

Dus dochterlief kon met haar mee, met de voorwaarde dat ik niet bij het onderzoek aanwezig zou zijn.

Nadat de uroloog goed naar haar klachten geluisterd had wist hij al te zeggen dat het om stress incontinentie zou gaan, maar hij heeft voor de zekerheid nog enkele onderzoeken gedaan.

Een cystoscopie, een uroflowmetrie (plasstraalmeting) , en vaginaal onderzoek.

Het was inderdaad duidelijk stress incontinentie, en met een TVT-O bandje zou dit goed verholpen kunnen worden.

Wat me heel snel duidelijk was, dat de uroloog heel goed informatie gaf: duidelijk met alle voor- en nadelen.

Hij ging de nadelen niet uit de weg, en sprak van een slaagkans op droog zijn na de ingreep van 80%.

Garanderen om 100% dat kan niet, want dan heb je veel kans dat er complicaties zijn van doorschuren van het bandje, want als het te strak zit dan krijg je daar meer kans toe.

Er was ook een kans op pijn in de liezen na de ingreep maar dat zou geleidelijk beter worden.

 

De ingreep is gebeurt en ze is heel tevreden. Gelukkig had de uroloog wel vermeld dat de pijn in de liezen best wel lastig kon zijn, want daar heeft ze inderdaad wel pijn gehad, maar na enkele weekjes was dit over.

Ze gebruikt nog steeds kleinere inlegkruisjes, omdat de schrik op wat verlies er toch nog inzit (intussen is ze 82 jaar).

 

Ze heeft verder geen nevenwerkingen van deze ingreep ondervonden.

Haar uroloog heeft prima werk geleverd zowel in techniek als benaderen en informeren van de patiënt.

 

Mag ik bij deze techniek TVT-O toch de opmerking maken en wijzen op:

1. de hogere leeftijd van mijn moeder,

2. het weinig of niet verrichten van zware arbeid,

3. het weinig of niet meer intiem zijn…

 

Mogen we ons afvragen of het succes van slagen ligt aan:

1. de leeftijd van de patiënt,

2. De arbeid die de patiënt al dan niet verricht,

3. de operatie techniek (los of te strak / TVT-O of TVT..)

4. de arts

5. het gebruikte materiaal

 

Groetjes D.

Wat ik aan alle vrouwen die een bevalling hebben of hadden wil zeggen:

Doe aub bekkenbodemoefeningen, wees bewust van uw bekkenbodem, want bij mij was het te laat.

Misschien kan het je helpen om ernstige verzakking tegen te houden, en zo operaties achterwege kan houden.

 

9. Verhaal van M.(73 jaar) (positieve ervaring na plaatsing bekkenbodemmatje)

 

Het begon in mijn jonge jaren (30 jaar) vooral na de geboorte van mijn jongste kind, ik kreeg moeilijkheden met stoelgang maken.

Een chirurgische ingreep nl appendix, maakte het er niet beter op…

Ik ben gaan proberen met laxerende kruidenthee, veel fruit, vezels, en zakjes met vezels (wat er juist in de zakjes zat weet ik niet meer) deze waren echter op doktersvoorschrift.

Uiteindelijk ben ik naar een darmspecialist geweest ( ik was toen ongeveer 30 jaar) na onderzoek via RX en drinken van een papje om de darmen te kunnen zien werd het duidelijk dat ik doorgezakte darmen had en naar de anus toe zat er precies een zak (verzakking).

Ik moest van hem laxerende medicatie nemen via de mond, en dat lavementen en anale spoelingen niet zouden helpen. Toen zei hij me al dat ik op oudere leeftijd nog veel meer problemen zou krijgen. Hij had gelijk…

Alles heb ik geprobeerd en uiteindelijk ontdekte ik dat natuur-tabletten, (maar wel met Senna in (weliswaar wordt dit afgeraden) me hielpen. Maar na andere onderzoeken van de darm (poliepen verwijderd bij coloscopie) heeft de arts gezien dat er geen darmbeweging of stuwkracht meer was. Ik kreeg groen licht om de tabletten verder te nemen.

Voor een second opinion naar een andere darmspecialiste geweest, en wat de ene arts toeliet reageerde de andere heel boos omdat ik de Senna tabletten nam. Maar wat moest ik doen, ze bood me geen alternatief.

Tot in 2010 ik naar een prof in het UZ verwezen werd door mijn eigen behandelende darmspecialist.

Ik had een verslag mee waar de resultaten van mijn vorige onderzoeken op terug te vinden waren en de bevindingen van mijn behandelende arts.

Daaruit kon de professor uitmaken hoe mijn darmen erbij lagen, en hij legde me het probleem uit via een tekening en hoe hij me zou opereren.

Ik heb goede uitleg gekregen maar ik vond het toch moeilijk om zulke zware ingreep te ondergaan. Hij ging mijn darm ophalen via open buiksnede (van navel tot beneden) en de baarmoeder verwijderen en blaas optrekken. Ik weet niet of dit met matjes gedaan is.

Uiteindelijk ben ik in 2014 door de prof. geopereerd, het kon niet meer zijn, ik kreeg teveel last van verstopping en zelfs stoelgangverlies, enz.

Het vroeg tijd om te herstellen, en ik had schrik om grote boodschap te doen, omdat ik de Senna tabletten nog achterwege moest laten, want de darmen moesten herstellen.

Na enkele weken moest ik bekkenbodemoefeningen beginnen. Dat had de prof me voorgeschreven, dus op eind 60-er jaren voor de eerste keer bekkenbodemoefeningen. Dit was met biofeedback.

Eerst was het in het UZ bij een kinesiste pelvische re-educatie met specialisatie seksuele begeleiding.

Ik was daar heel tevreden over, maar het was maar kort dat ik daar terecht kon maar ik kreeg daar wel de verwijzing naar een gespecialiseerde bekkenbodemkinesiste in mijn buurt.

Ik heb vele beurten gevolgd, en volgehouden. Ondanks dit alles heb ik opnieuw verzakking gekregen, uitstulpingen aan mijn rectum, en tegendruk geven om stoelgang te kunnen maken, en mijn tabletten heb ik ook opnieuw mogen nemen (dat hielp een beetje).

Omdat ik na een jaar opnieuw problemen had, ben ik opnieuw naar de prof gegaan,

Hij heeft een scan laten nemen, daar was niets op te zien. Ik had wel de pijn van een zenuwbeklemming die zorgde dat ik pijn had van in mijn lies tot in mijn bil en been.

Hij verwees me daarvoor naar de pijnkliniek en daar hebben ze me geholpen met de zenuw via elektrische impulsen te verdoven-uit te schakelen. Dat had gelukkig resultaat.

Maar voor de stoelgang problemen heeft hij me aanbevolen om een defaecogram te laten doen.

Het resultaat wees uit dat ik onderaan een verzakking had en ik moest thuis eerst proberen of ik mijn darmen kon legen met behulp van tegendruk geven en als dit lukte was hij zeker dat hij me opnieuw kon opereren door een tussenschot te plaatsen tussen achter-kant van de vagina en mijn rectum. Dit is via de vagina gedaan, hij heeft daarvoor een matje gebruikt om de stevigheid te garanderen. Ik heb 7 dagen in het ziekenhuis gelegen, en ik moest naar huis, alhoewel ik me niet goed voelde. De prof was met verlof. Na twee dagen thuis kreeg ik een zware bloeding en ben met de spoed naar het ziekenhuis gevoerd met een veel te lage bloeddruk. Onmiddellijk bloed gekregen en doorgevoerd naar het UZ. Door middel van een tampon in de vagina te plaatsen is het bloeden opgehouden en een afwachtende houding werd aangenomen.

Ik heb 4 dagen op intensieve gelegen en werd goed gecontroleerd.

Ik moet zeggen dat na dit alles ik beterschap heb gekregen om grote boodschap te doen, ik voel dat het nu veel vlotter gaat. Deze ingreep is gecompliceerd verlopen maar toch met een goede afloop en goede resultaten.

Hopelijk mag het zo blijven.

 

M.

 

10. Verhaal van H. (verwijderen bekkenbodemmatje met succes)

 

Zoals ik jullie verteld heb, heb ik over 6 jaar een matje laten plaatsen. Twee jaar daarna constateerde de internist bij een jaarlijkse controle dat er iets in mijn blaas zat. Eerst dacht hij aan kanker. De uroloog heeft dan in mijn blaas gekeken en zag dat het matje volledig in mijn blaas gegroeid was. Gedurende de volgende twee jaar moest ik jaarlijks op controle komen. Telkens met het zelfde resultaat. Vele blaasontstekingen. De uroloog heeft me geopereerd en de draadjes afgeknipt die in mijn blaas groeiden. Drie dagen kliniek, zonder resultaat. Na enkele weken terug in de blaas gekeken en er was niks veranderd. Hij heeft toen voorgesteld het matje te verwijderen. Onze huisdokter raadde me aan er af te blijven. Zo ben ik nog twee jaar blijven lopen met vele blaasontstekingen en veel pijn. Kon nooit lang blijven staan, veel pijn in de benen enzo. Veel bezoeken aan osteopaat , die ook zei dat dat matje overal aan trok en zo die pijnen bezorgde.

Deze zomer verhuizen we naar het buitenland. Dat heeft me over de streep getrokken om er iets aan te doen.

Op 19 april 2016 ben ik geopereerd. Dokter X heeft me geopereerd

Met de da Vinci robot. Via 5 sneetjes in de buik heeft hij het matje volledig verwijderd.

Hij had op voorhand gezegd dat hij meteen garanties kon geven. Op ct scan was niks te zien. Het is maar als de robot in je lichaam zit dat ze de achterkant van de blaas kunnen zien.

Dr X geniet wel wereldfaam wat betreft robot geassisteerde operaties. Hij leidt over gans de wereld dokters op in deze techniek.

Het eerste wat ik voelde toen ik enkele uren wakker was, was een ontspannen gevoel in mijn onderbuik. Was heel opvallend, want je bent na jaren gewoon met pijn te leven.

Beste mensen ik ben zo blij dat ik de operatie heb laten doen. Ik heb geen pijn meer, kan terug naar het grote toilet gaan (wat een heel groot probleem was voor mij, weken geen stoelgang. En dat nooit gerelateerd werd met blaas. Maar duidelijk was het matje de oorzaak.)

Mijn vrees dat mijn blaas terug zal zakken: daarop zeiden ze dat er zoveel litteken weefsel is dat de blaas waarschijnlijk op zijn plaats zal blijven. Littekenweefsel is sterker dan eigen weefsel.

Ik voel me super, kan terug goed stappen, heb geen pijn meer.

Dit wou ik toch met jullie delen. Ben bereid mensen in te lichten.

Kan met een heel gerust hart Dr X. aanraden, ga met mijn complimenten!

Hoop dat er nog mensen kunnen geholpen worden .

 

H.

11. Verhaal T. – mesh darmverzakking + hersteloperatie

 

Na 7 jaren gesukkel met mijn darmen – ik kon al sinds mijn 17de niet meer ‘normaal’ naar de grote wc – en nadat ik mijn werk had moeten stopzetten omdat het zo echt niet meer verder kon, stapte ik voor de laatste keer naar Gastro-entero in ziekenhuis X om te laten onderzoeken wat er nu toch aan de hand was met mij. De jaren voordien werd ik steeds wandelen gestuurd, ook bij mijn huisarts. ‘Een spastische darm’, ‘een luie darm’ of ‘u eet waarschijnlijk te weinig vezels’ was het antwoord.

Ik voelde echter dat er iets niet klopte. Ik had steeds het gevoel dat ik naar de wc moest, maar ik kreeg er nooit wat uit. Ik voelde me verschrikkelijk slecht. Vergiftigd als het ware aangezien ik nauwelijks stoelgang kon maken. Ik zat de laatste jaren ook steeds meer (uren!) op de wc, omdat de druk vanachter alleen maar groter werd. Toen ik tijdens die laatste consultatie opnieuw vertelde waarom ik gekomen was, voelde ik de bui al hangen, veel moeite gingen ze weer niet doen. Omdat het zo echt niet meer verder kon, vertelde ik iets wat ik al die jaren aan niemand had durven vertellen – mijn darm was namelijk al eens uit mijn lichaam gekomen. Meteen werd de professor erbij gehaald en diezelfde dag nog werd er bij proctologie vastgesteld dat ik een ernstige darmverzakking had die enkel chirurgisch kon worden opgelost. Mijn darm was ook in zichzelf gezakt, zoals een opgerolde sok, waardoor mijn darm een stop vormde en de stoelgang er gewoonweg niet uit kon. Ik weende van geluk. Want eindelijk wist ik wat er was. En het zat niet tussen mijn twee oren! Ik was zo blij dat het opgelost kon worden.

 

Ik kreeg een afspraak bij abdominale chirurgie. Daar werd voorgesteld om nog eerst een onderzoek te doen om zwart-op-wit te zien of de proctoloog wel gelijk had. Ik was heel lastig aangezien het een onderzoek was met radio-actieve stralen en dat een oplossing alleen maar werd uitgesteld. Uit het onderzoek kwam net hetzelfde naar voren en bij de vervolgafspraak werd er nog een nieuw onderzoek voorgesteld, eentje met pellets. Ik begon te wenen aangezien ik het echt niet meer trok. Hoeveel onderzoeken wilden ze nog doen vooraleer me te helpen? En wat ging het maken dat ik een luie darm had als mijn stoelgang gewoon geblokkeerd zat. Wie zou er nu geen luie darm hebben als je 7 jaar niet naar de wc was kunnen gaan? Mijn moeder stond me bij en de professor werd erbij gehaald. Hij zei dat we gelijk hadden en dat ze het probleem konden oplossen met een netje. Ze gingen mijn darm weer omhoog halen. Na vijf minuten was het geklonken.

 

Een maand en half later werd ik geopereerd in het ziekenhuis Y door een chirurg van ziekenhuis X. Mijn probleem voelde op die manier ‘banaal’ aan, want het was niet ernstig genoeg om in ziekenhuis X zelf geopereerd te worden. Ik verbleef een week in het ziekenhuis. Mijn darmen kwamen maar niet op gang en ze besloten een lavement te plaatsen. Voor de eerste keer in 7 jaar kwam er deftige stoelgang uit mijn darmen en het floepte eruit. Ik was dolgelukkig. Eens thuis begon het echter al snel te keren. Ik moest wel 20 keer per dag naar de wc voor een sprietje stoelgang. Ik voelde me ook enorm moe. Mentaal was het zwaar aangezien ik er veel meer van verwacht had. Ik werd zwanger – ongeveer 5 maand na de ingreep – en de stoelgangsproblemen werden steeds erger. De dokters schoven het op het feit dat het bij zwangere vrouwen nu eenmaal allemaal minder goed gaat en het kon absoluut niet dat mijn darm opnieuw verzakt was. Het netje was er sterk genoeg voor. Na een moeilijke zwangerschap – ik kreeg weeënremmers en diende de laatste maanden plat te liggen – werd ons dochtertje via een keizersnede geboren. Rond die keizersnede was er veel onduidelijkheid. Bij abdominale hadden ze me gezegd dat ik absoluut niet natuurlijk mocht bevallen, maar mijn gynaecologe had daar haar vragen bij en zei dat als mijn dochter te vroeg zou komen dat ze me waarschijnlijk toch zonder keizersnede gingen laten bevallen. Ik was helemaal in paniek aangezien ik absoluut niet wilde dat mijn darm opnieuw zou verzakken. Overleggen deden de dokters niet. Uiteindelijk hebben ze toch een keizersnede uitgevoerd.

De laatste weken van mijn zwangerschap kon ik enkel nog maar met glycerinezetpillen naar de wc. Ook na mijn bevalling lukte het niet zonder. Ik ging weer naar abdominale heelkunde en daar zeiden ze me dat ik tot ongeveer 5 maand na de bevalling moest wachten vooraleer ze wat konden onderzoeken. Ik gehoorzaamde en uiteindelijk vond er na 6 maanden opnieuw een rx colpo-cysco-defaecografie plaats. Meteen na het onderzoek kwam de dokteres die het onderzoek begeleidde naar mij om te zeggen dat ik inderdaad opnieuw met een ernstige verzakking zat. Opnieuw was ik eerst enorm opgelucht. Dat ik wél gelijk had. Dat ik echt niet gek was. Bij abdominale zaten ze met hun handen in het haar want ze konden niet zeggen hoe dat het kwam dat mijn darm opnieuw verzakt was. Er werd daarom voorgesteld een kijkoperatie te doen om te zien wat er aan de hand was. Uiteindelijk bleek dat het netje helemaal was uitgerokken. De spanning was er helemaal uit. Ik kwam deze keer bij een chirurg (ipv een assisstent) terecht en hij beloofde me deze keer zelf in ziekenhuis X te opereren. De bedoeling was om een tweede netje te plaatsen. Deze keer waren er wel meer risico’s aan verbonden, zei hij, maar veel andere keuzes had niet.

 

Na de operatie werd ik helemaal niet goed behandeld. Ik gaf nog borstvoeding en diende af te kolven. Na de operatie was ik ziek van de narcose, moest overgeven en had na twee dagen nog niet gegeten of gedronken. Toch kwam men me vertellen dat ik naar huis mocht en mijn infuus werd uitgetrokken zonder rekening te houden met het feit dat ik een liter melk per dag afkolfde. Ik kon uiteindelijk toch nog 1 nacht langer blijven, maar kwakkelde naar huis. Ik had enorme pijn aan mijn vagina, dat gevoel herkende ik niet van de eerste operatie. De operatie leek wel goed gelukt zei de chirurg, ze hadden uiteindelijk geen netje bij moeten steken, want mijn netje bleek los te zitten waardoor ze het konden inkorten en zo mijn darm weer konden ophangen. De vierde dag, mijn eerste echte dag thuis, kon ik als bij wonder ’s morgens al naar de ‘grote’ wc. Het ging vrij vlot. Ik kon het niet geloven. Stoelgang maken bleef ook de volgende weken vrij goed. Waar ik wel enorme last van had was vaginale pijn. Ik kon nauwelijks wandelen en helemaal geen trappen doen. Die pijn bleef toch zeker 10 weken aanwezig. Nadien verminderde de pijn. Ik kreeg ook last van bekkenproblemen. Mijn bekken schoot/schiet heel vaak verkeerd. Geluk bij een ongeluk is mijn man kinesitherapeut. Hij zet(te) mijn bekken soms tot 4 keer per week recht. Ondertussen zijn we een dikke 3 maand verder na de operatie en stoelgang maken gaat iets minder goed dan meteen na de operatie. Ik heb vaak het gevoel dat het er niet volledig uit is, waardoor het weer een druk geeft vanachter ter hoogte van mijn staartbeen en lage rug. Daar voel ik het ook constant trekken, ik denk dat het komt van het netje dat er trekt. Mijn bekken blijft ook erg instabiel, alsof het mijn ingewanden niet meer kan dragen. Ik doe nu wel veel oefeningen om mijn bekken, rug en billen sterker te maken zodat ik wat meer steun heb in dat gebied. Ik heb vroeger heel veel gelopen en dat zou ik graag weer opnemen maar dat wordt een lange weg aangezien mijn bekken pijn doet en naar alle kanten lijkt te trekken tijdens het bewegen. Ik hoop dat de stoelgang niet (verder) achteruitgaat, want voortdurend geconstipeerd zijn vond ik nog een pak erger dan nu mijn bekkenproblemen. Zonder netje kon ik denk ik niet, al krijg je er toch ook wat complicaties bij waarover ze je niets vertellen, en het ergste vind ik dat ze er vooral heel banaal over doen. Alsof het allemaal niets is. Als ze de complicaties wat beter zouden bespreken en minder zouden doen van ‘ja, dat kan zijn, maar dat hebben we nog niet eerder gehoord’, of ‘daar moet je maar mee leren leven’ , zou dat als patiënt een pak aangenamer zijn.

 

 

12. Verhaal van C.: Pijn bij het vrijen sinds de menopauze

 

Ik wil wel mijn verhaal kwijt.

Sedert enkele jaren heb ik serieus pijn bij het vrijen, niet enkel aan de zijkanten bij het penetreren maar ook op

het einde van de vagina.

Alles begon met de menopauze. 

2 jaar geleden ben ik naar een andere gynaecologe geweest die zei dat mijn bekkenbodemspieren te strak waren.

Ik was totaal verkrampt.

Toen heb ik kine gekregen om die terug los te krijgen en moest ik nadien thuis ook nog dagelijks oefeningen doen met de benen,

een nep penis inbrengen en ook zelf massage doen in de vagina. Ik vond dit niet zo fijn en heb het na enkele maanden toch opgegeven.

Toen kreeg ik ook een hormonale crème die ik 2X per week moest inbrengen.

Bij het vrijen gebruikten wij een gel. Maar het probleem was niet opgelost. De pijn bij het vrijen bleef. 

Ik leer ermee leven maar het beïnvloed natuurlijk wel mijn seksleven. 

Mijn baarmoeder werd verwijderd in 2002 maar ik heb wel nog mijn eierstokken. 

Om verder onderzoek te doen raadde de gynaecologe me aan om een kijkoperatie te doen. Maar daar ben ik nog niet toegekomen.

Ik weet niet of andere vrouwen hier ervaring mee hebben. 

OVER ONS

Missie en visie

Wie zijn wij

 

 

LID WORDEN & OP DE HOOGTE BLIJVEN

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief of meld je aan als gratis lid via het ledenformulier

Copyright © All Rights Reserved

PARTNERORGANISATIES & LINKS

Wij werken samen met organisaties van zorgverstrekkers en fabricanten van hulpmiddelen die de

levenskwaliteit van patiënten helpen

verbeteren.

 

STEUN ONS!

Steun onze vereniging en help patiënten! rekeningnummer

BE52 9731 5603 1709

CONTACTEER ONS!

Heb je een vraag, wil je info, wil je lid worden of ons steunen? Aarzel dan niet om ons te contacteren!

Via het invulformulier of via info@bekkenbodemproblemen.be