Vrouwen

Problemen en gangbare onderzoeken bij vrouwen

Problemen ter hoogte van het kleine bekken en bekkenbodemproblemen kunnen bij vrouwen op alle leeftijden en er wordt zelden over gesproken.

Als we een probleem aan onze pols hebben, vergelijk je al gemakkelijk eens met iemand anders. Wat je bekken en geslachtsdelen betreft is het al veel moeilijker om een vriendin, zus of moeder uit te vragen over haar problemen. Wie denkt dat hij met een probleem zit, problemen ondervindt of twijfelt... kan best steeds zijn huisarts contacteren. Hij of zij heeft al heel wat menselijke lichamen gezien, dus daar hoef je je absoluut niet voor te schamen.

 

Maar hoe bespreek je zoiets, problemen ter hoogte van je bekkenbodem of geslachtsdelen? Euh ja dokter ik heb een probleem daar vanonder, euh ja hoe heet dat daar weer?! Het klinkt misschien grappig, maar de meeste mensen vinden het heel moeilijk om daar openlijk over te praten.

Vooraleer je naar je arts stapt, kan het dus handig zijn om op te schrijven welke problemen je ervaart en waar je ze juist ervaart door ze aan te duiden op een tekening. Dat praat alvast makkelijker dan met je broek op je enkels en zo kan je grondiger en makkelijker uitleggen waarmee je zit.

 

Download hier de handige tekeningen om je klachten op aan te duiden!

 

Heb je (nog) geen vaste huisarts of gynaecoloog, dan kan je er zeker 1 vinden via deze links

 

Met de opkomst van het internet gaan steeds meer mensen op zoek naar hun probleem via het internet, zeker als het over delicate onderwerpen gaat (zoals incontinentie, prolaps / verzakkingen, bekkenbodemproblemen,...), . Daar is niks mis mee zolang je de diagnosestelling maar aan je arts overlaat.

Welke problemen er zoal voorkomen kan je hieronder lezen met soms getuigenissen van patiënten. Dit zijn echter slechts enkele van de vele problemen die zich kunnen stellen ter hoogte van het kleine bekken, dus raadpleeg steeds je arts en trek niet te snel conclusies..

 

 

 

 

 

PROBLEMEN ter hoogte van het kleine bekken (bekkenbodemproblemen, bekkenbodemstoornissen, urogynaecologische en/of urogenitale problemen)

 

URINE-INCONTINENTIE (ONGEWILD URINEVERLIES)

 

Urine-incontinentie betekent het ongewild / ongecontroleerd verlies van urine.

Er zijn verschillende vormen van urine-incontinentie. je arts zal trachten uit te zoeken welke vorm zich bij jou manifesteert om een passende oplossing te vinden en eventueel de oorzaak aan te pakken.

 

a) urge-incontinentie

Urge betekent 'aandrang' en wijst dus op het frequent voelen van aandrang in je onderbuik - blaas. Door dat gevoel ga je vaker naar het toilet om kleinere hoeveelheden te plassen en geraak je soms niet op tijd bij het toilet. Vaak liggen hier niet de bekkenbodemspieren aan de oorzaak maar eerder een stoornis van de blaas of een zenuwprobleem.

 

b) stress-incontinentie

Dit is inspannings-incontinentie die optreedt bij het onder druk zetten van de bekkenbodem of blaas door het plots aantrekken van de buikspieren. Bijvoorbeeld bij niezen, hoesten, heffen en tillen, persen, lachen, sporten,... Als oorzaak wordt meestal te zwakke bekkenbodemspieren gezien.

 

c) mxed-incontinentie

Dit is het geval wanneer bovenstaande incontinentie-vormen samen voorkomen.

 

 

 

Meer uitleg over urine-incontinentie specifiek bij oudere mensen, kan je hier terugvinden.

 

VERZAKKING(EN)

 

a) verzakking van de blaas: zie brochure VVOG

b) verzakking van de baarmoeder: zie brochure VVOG

c) verzakking van de darm - rectum: zie brochure VVOG

d) verzakking van de vaginakoepel: zie brochure VVOG

e) meerdere verzakkingen: zie brochure VVOG

 

 

De Vlaamse vereniging voor obstetitrie en gynaecologie heeft een zeer volledige en duidelijke brochure over prolaps/verzakkingen uitgebracht, die u hier kan raadplegen.

STOELGANG/ ONTLASTINGS-INCONTINENTIE

 

Ontlastings-incontinentie is het ongewild of ongecontroleerd verlies van stoelgang, soms zonder aandrang en soms ook het niet kunnen tegenhouden van windjes. Dit komt soms voor na beschadinging van de kringspier terhoogte van de anus (bijvoorbeeld: door een ongeval of bij een totaalruptuur tijdens een bevalling) of bij oudere personen. Ook zenuwproblemen of andere oorzaken kunnen hier aan de basis liggen.

 

CONSTIPATIE

 

Bij constipatie hebben patiënten het moeilijk om stoelgang naar buiten te werken omdat de stoelgang te hard en te droog is of omwille van andere problemen. De ontlasting is dan soms donker van kleur en hard. Ontlasten wordt dan vaak zeer pijnlijk en door de hoge druk kan er darmweefsel mee naar buiten gedrukt worden. Verder kan het de oorzaak vormen van aambeien (hemorroïden) = het uitzakken en verzakken van bloedvatrijk weefsel rond de anus.

Constipatie kan verschillende oorzaken hebben zoals te weinig vezels in de voeding, harde stoelgang door medicatie of voedingssupplementen of het moeilijk stoelgang kunnen maken door een inwendige verzakking. Door een inwendige verzakking kan het zijn dat de darmen minder steun - verzakt zijn en ervoor zorgen dat de stoelgang zich ophoopt op 1 plaats. Belangrijk is om de juiste oorzaak van constipatie te vinden, om een doeltreffende oplossing te vinden.

 

Meer info over aambeien kan je vinden via deze link.

 

TE STRAKKE OF TE GESPANNEN BEKKENBODEMSPIEREN

 

Bekkenbodemspieren die te hard of te zacht aangespannen zijn, kunnen heel wat vervelende problemen geven. Van respectievelijk pijn bij het vrijen, pijn in het bekken, urineverlies, onvoldoende steun voor je organen in het bekken, waardoor je een verzakking of stoelgangproblemen krijgt...tot zelfs rugproblemen.

Wat vaak vergeten wordt, is dat bekkenbodemspieren niet alleen een functie hebben van steun van organen of als sluitstuk voor urineren en ontlasten, maar daarnaast ook een belangrijke stabiliteitsfunctie hebben.

Je bekkenbodemspieren dragen cruciaal bij tot de stabiliteit van je bekken en dus ook je rug enzovoort. het is daarom niet zo gek, dat een onevenwicht in de bekkenbodemspieren vaak ook resulteert in lage rugklachten, pijn in de benen of billen enzovoort.

SEKSUELE PROBLEMEN - o.a. PIJN BIJ HET VRIJEN

 

Sommige patiënten geven aan pijn te ervaren in de vagina bij het vrijen, urineverlies te ervaren tijdens het vrijen of krijgen van een orgasme of het ervaren van minder gevoel. Verder problemen om de man soepel te laten penetreren, zich te kunnen ontspannen,...

Kortom er kunnen zich heel wat problemen voordoen en ook hier kunnen de oorzaken heel divers zijn (anatomische problemen, schade, psychologische problemen, hormonale problemen, enzovoort...)

URINEWEGINFECTIE

 

Meer info over urineweginfecties en de behandeling ervan kan je vinden via deze link.

 

OVERACTIEVE BLAAS

Patiëntes die een overdreven plasdrang ervaren, kunnen een overactieve blaas hebben. men spreekt van een overactieve blaas wanneer men meer dan 8 keer gaat plassen overdag en 2 keer 's nachts. Meer info over de actieve blaas kan je vinden via deze link.

 

VEELVULDIG PLASSEN en 'S NACHTS PLASSEN

Meer info over veelvuldig plassen kan je vinden via deze link en ook via deze link

 

BLOED IN JE URINE (HEMATURIE)

Meer info over bloed in je urine kan je vinden via deze link

 

INTERSTITIËLE CYSTITIS (BLAASPIJN)

Interstitiële Cystitis (IC) is een chronische, niet door bacteriën veroorzaakte ontsteking van de urineblaas met vaak invaliderende symptomen. Een ziekte die zelden voorkomt en meestal bij vrouwen. Ze gaat gepaard met chronische pijn ter hoogte van de blaas en veelvuldige plasaandrang. Meer info kan je vinden bij de patiëntenvereniging ICPB.

 

 

PIJN OF CHRONISCHE PIJN (o.a. Chronic pelvic pain syndrome - CPPS)

 

Pijn ter hoogte van het kleine bekken, de vagina, pijn ter hoogte van de schede, pijn ter hoogte van de aars, uitstralende pijn naar de bil,... kan heel wat verschillende oorzaken hebben. Endometriose, je menstruatiecyclus, hormonale problemen, blaasproblemen, stoelgangproblemen, problemen die afkomstig zijn van je rug, zenuwproblematieken, koorts, een bilspierprobleem, beschadiging van de levator ani na een bevalling, de knip van de bevalling, te gespannen bekkenbodemspieren .... kortom pijn kan heel wat oorzaken hebben en die oorzaak ligt ook niet altijd in je bekken. Belangrijk is dan ook om de exacte oorzaak van je pijn duidelijk te krijgen om de juiste behandeling te vinden. Schrijf goed je klachten op en alle problemen waarvan je denkt dat ze ermee verwant zijn, zodat je zorgverstrekker een goed totaalbeeld heeft van het probleem. Blijf niet bij de pakken zitten als je huisarts of gynaecoloog de oorzaak niet kan vinden, misschien kan een fysisch geneesheer, kinesist, osteopaaat, internist, seksuoloog, diëtist, ....je helpen om de oorzaak van de pijn te vinden.

 

Om je pijnprobleem met je zorgverstrekker te bespreken, kan het helpen om je pijn vooraf aan te duiden op een tekening. Zodat je arts een goed beeld heeft van waar de pijn juist zit. Hier kan je een voorbeeld van zo een tekening vinden.

 

 

 

PIJN ter hoogte van de bil met soms uitstraling naar je been (zonder discushernia) - PIRIFORMIS-SYNDROOM

Meer uitleg over dit probleem, kan je zien in deze interessante video

 

 

PIJN ter hoogte van je onderrug - SACROILIACAAL GEWRICHT (SI-GEWRICHT)

Meer uitleg over dit probleem, kan je zien in deze interessante video

 

PIJN in de lies

Meer info hierover, kan je hier terugvinden.

 

PUDENDUS NEURALGIE

Een pudendus neuralgie is een pijnlijke aandoening van de pudenduszenuw die het gevolgs is van een beschadiging en/of een niet goed werken van deze zenuw. Dit kan vele oorzaken hebben, waarbij een beschadiging tengevolge van bekkenoperaties en gordelroos de bekendste of meest voorkomende zijn.

De klachten bij een pudendus neuralgie bestaan meestal uit pijnlijke gevoelens in de geslachtsdelen en/of de zones er rondom en worden uitgelokt door zitten. De patiënten klagen meestal over een ernstige brandende en/of stekende pijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PERSISTANT SEXUAL AROUSAL SYNDROME

Dit is gekenmerkt door een ongewenst en onvrijwillig constant gevoel van sensaties in de genitaliën (soms ook verwart met een constant gevoel van zin in sex), deze sensaties zijn niet gelinkt aan seksueel verlangen of seksuele opwinding omdat sex de sensaties niet wegneemt. Het kan ook gepaard gaan met pijn, constant het gevoel hebben te moeten plassen of het gevoel hebben te moeten klaarkomen. Deze constante sensaties zijn invaliderend en hebben een grote impact op het fysiek en psychisch welzijn. Zitten wordt vaak ervaren als trigger, maar ook een spannend jeansbroek, fietsen, aanraking kunnen het gevoel uitlokken. De oorzaak wordt meestal gezien in zenuwschade ter hoogte van het bekken.

 

BEKKENINSTABILITEIT

Het gaat om pijn in de zone van het bekken, en wordt ook wel bekkenpijn of symfysiolyse genoemd.

Bekkeninstabiliteit is een fenomeen dat zich niet uitsluitend bij zwangeren voordoet, maar dat zich eveneens kan manifesteren bij niet-zwangere vrouwen, evenals bij mannen.

Tijdens de bevalling moet het kinderhoofdje doorheen het baringskanaal. Gedurende de zwangerschap zullen de kraakbeenverbindingen van het bekken onder hormonale invloed versoepelen, dit als voorbereiding om de doorgang voor het kind zo groot mogelijk te maken. Deze extra soepelheid brengt wat speling op het bekken met zich mee. Het proces kan echter zo verregaande zijn, dat een extreme verwijding tussen de twee schaambeendelen ter hoogte van de symfyse het gevolg is. (vandaar de term symfysiolyse = lossen van kraakbeenverbinding of symfyse). Het is echter niet alleen de symfyse, maar ook alle andere delen en verbindingen van het bekken die bij de aandoening betrokken zijn. (ref. gezondheid.be)

 

PIJN NA CHIRURGIE IN HET KLEIN BEKKEN

Pijn kan ook optreden na een ingreep in het klein bekken bijvoorbeeld na een operatie voor prolaps, urineverlies, ...Het klein bekken is een zeer bezenuwd gebied, elke ingreep geeft dus kans op schade of complicaties. Blijf je pijn hebben na een operatie en gaat die pijn niet vanzelf weg, aarzel dan niet om te overleggen met je arts, want constante pijn kan je levenskwaliteit ernstig verstoren.

 

ANALE KRAMP, ANUSKRAMP, KRAMP IN DE KRINGSPIER

10 tot 15% van de bevolking heeft af en toe last van een kramp in de buurt van de anus. Een diepe pijnlijke kramp die richting de buik trekt en vaak ook 's nachts voorkomt. Er zijn heel wat mogelijke oorzaken van heel onschuldig tot minder onschuldig.

Meer hierover kan je hier lezen.

 

SOORTEN ONDERZOEKEN (urologie, gynaecologie, radiologie, kinesitherapie,...)

 

URINE ONDERZOEK

 

Een arts zal een urine-onderzoek laten uitvoeren om een aantal zaken te checken. Bijvoorbeeld of er eiwitten - bloed, hoog gehalte suiker, bacteriën in je urine te vinden zijn.

Je zal een steriel potje krijgen om je plasje in op te vangen. Soms vraagt je arts je om ochtendurine op te vangen of tijdens het plassen even te wachten en urine op te vangen als de straal al loopt.

Dit is een eenvoudig onderzoek, de arts zal je plasje doorsturen naar een labo en ontvangt nadien de analyse.

Het is vrijwel 1 van de makkelijkste onderzoeken, buiten dat patiënten soms laten weten dat ze niet kunnen plassen op vraag of toevallig net voor het consult naar het toilet waren geweest. Een klein truckje is om wat extra te drinken of de kraan te laten lopen en je goed te ontspannen. Bij de meeste patiënten lukt het dan wel. Lukt het niet direct, geen nood, je kan dit ook thuis doen en het staaltje daarna naar je arts brengen.

 

 

 

 

 

UROFLOW-TEST

 

Een uroflow-test, is een test om de kracht van de urinestraal te meten.

Men zal je vragen om naar de consultatie te komen met een volle blaas. Vervolgens zal je plaats mogen nemen op een soort toilet met een trechter eronder. In die trechter zit een meettoestel ingebouwd om de debiet te kunnen meten

Debiet is de passage van een hoeveelheid of een volume per tijdseenheid. Dus Hoeveel urine tijd je plast op een tijdsschaal.

Verder zal men kunnen aflezen hoeveel je geplast hebt.

Voor deze test, zit je meestal in een apart kamertje, zodat je zoveel mogelijk op je gemak bent en gewoon kan plassen. Na het plassen kan je je gewoon schoonvegen en het toilet verlaten. De verpleegkundige zal dan de nodige gegevens noteren of afrpinten voor je arts.

 

De ervaring van een patiënt bij dit onderoek...

De uroloog had een uroflowtest aangevraagd. De opdracht was simpel, ik moest met een volle blaas naar de dienst urologie komen. Simpel dacht ik, tot ik de ochtend van het onderzoek toch wel wat zenuwachtig was en me begon af te vragen hoeveel ik eigenlijk moest drinken voor een volle blaas? En of ik nu niet teveel gedronken had om mijn plas op te houden tot in het ziekenhuis. Tja hoe meer je erover nadenkt, hoe onzekerder je wordt.

Aangekomen in het ziekenhuis wandelde ik met kleine pasjes naar de dienst urologie, mijn blaas was beslist vol :-). Aangekomen, melde ik me aan 'iets voor het afgesproken uur'. Nu zou het vast niet lang meer duren, al merkte ik dat er wel best veel volk zat in de wachtzaal en de dokter achterliep op schema. Brrr de druk in mijn blaas was enorm hoog...na 40minuten hield ik het niet meer. Heel voorzichtig stapte ik met het water tot aan de lippen naar het onthaal. "Euhh mevrouw ik heb een probleempje, ik moest met een volle blaas komen en ik ben nog steeds niet binnengeroepen, ik vrees dat ik het niet lang meer ga volhouden" zei ik zacht, hopende dat de overige bezoekers even hun oren dichthielden. De verpleegkundige "oh geen probleem, ik roep even iemand", ik hoor ze nog roepen naar een collega "mevrouw moet plassen, neem jij ze even mee". Inmiddels had iedereen het zeker gehoord, maar dat kon me al lang niets meer schelen, mijn blaas eiste alle aandacht op. Wat was ik blij dat ik eindelijk kon plassen, oef ik was er vanaf! En dit overkomt me geen volgende keer hoor, vanaf nu vraag ik het direct en reken ik er niet meer op dat ze me wel zullen komen zeggen wat er staat te gebeuren en wanneer!

EMG

 

Een EMG is een electro-myografie en heeft als doel het meten van de activiteit van de zenuwen en/of de spieren in het bekkenbodemgebied.

Bij dit onderzoek zal men je vragen om onderaan ontbloot plaats te nemen op een behandeltafel.

Men kan de zenuwgeleiding onderzoeken, daarvoor zullen elektrodes op uw benen en soms ook hoofd gekleefd worden

Vervolgens worden er op meerdere plekken van je benen elektrische

schokjes gegeven. Vervolgens worden de diverse afstanden gemeten, zodat de geleidingsnelheid kan worden berekend. Tevens zullen er elektrische schokjes worden gegeven op uw vagina. Das is niet prettig, maar duurt slechts heel kort.

Voor het onderzoeken van het spierweefsel wordt een naaldelektrode gebruikt. Deze wordt op twee plekken in de anale

kringspier en eventueel in spieren van uw been ingebracht door de arts. De activiteit van iedere spier wordt gemeten in

ontspannen en aangespannen toestand. Daarom zal de arts u waarschijnlijk herhaaldelijk vragen om de spier te ontspannen of juist aan te spannen. De prikjes met de naaldelektrode zijn niet aangenaam. Het onderzoek is diagnostisch belangrijk om bijvoorbeeld zenuwschade vast te stellen, en duurt in totaal een halfuur tot een uur.

PAD-TEST

 

De pad-test is een eenvoudige en niet-pijnlijke test en wordt meestal uitgevoerd door een kinesist.

Hij of zij zal een maandverband nemen en dit exact afwegen op een weegschaaltje. Vervolgens zal men je vragen het maandverband in je ondergoed in te brengen. De kinesist zal je vragen allerlei bewegingen te maken: lopen, springen, hinken, trappen lopen, stappen, bukken, ....Na afloop van de oefeningen, bezorg je het maandverband terug aan de kinesist. Hij/zij zal wegen hoeveel urineverlies je hebt gehad tijdens die activiteiten en met je bespreken of je gevoeld hebt tijdens welke activiteiten je het meeste verlies voelde. Op basis van het gemeten gewicht, kan je kinesist beoordelen hoe groot je urineverlies is en deze gegevens bezorgen aan je arts.

 

Handig om weten is dat je deze test ook zelf thuis kan herhalen nadien, om bijvoorbeeld te checken of je vooruitgang boekt met het trainen van je bekkenbodemspieren. Belangrijk is wel om steeds exact dezelfde reeks oefeningen te doen bij elke test, zodat je correct kan vergelijken.

VAGINAAL ONDERZOEK

 

Een gynaecoloog, huisarts, uroloog of bekkenbodemkinesist zullen soms een vaginaal onderzoek uitvoeren om je probleem te kunnen detecteren. Je arts zal je vragen om in ruglig op de behandeltafel of -ligzetel plaats te nemen met ontbloot onderlichaam. Je benen plaats je gebogen in de beugels of gewoon gebogen op de tafel en voldoende uit elkaar. De arts zal je onderbuik palperen om je blaas en baarmoeder te localiseren en zal 1 of enkele vingers in je vagina inbrengen om je spieren te voelen, eventuele verzakkingen,... Dit onderzoek is niet prettig maar duurt meestal slechts heel kort. Het is normaalgezien niet pijnlijk. Verder is het belangrijk dat je je zo goed mogelijk ontspant voor het onderzoek. Indien je toch pijn ervaart, geef dit dan zeker aan aan je arts. Als je je oncomfortbale voelt om ontbloot te liggen, vraag dan gerust een handdoekje om je toe te dekken. De meeste hulpverleners zullen de nodige maatregelen nemen dat het onderzoek in rustige omstandigheden kan doorgaan, zonder dat er personeel binnen en buiten loopt of de telefoon de zorgverstrekker stoort.

Heb je last van urineverlies of een verzakking, dan zal je arts je mogelijk vragen om eens op je hand te blazen of te hoesten, om de ernst van het probleem te kunnen inschatten.

CT-SCAN

 

Een CT-scan of computer tomografie is een beeldvormingstechniek die gebruik maakt van röntgenstraling. U wordt gevraagd om op een langwerpige - smalle verschuifbare tafel plaats te nemen. Vervolgens wordt u in een ring-vormig apparaat (geen tunnel) geschoven dat doorgelaten straling meet. Een computer zet die gemeten signalen om in 3D-informatie die op een beeldscherm bekeken kan worden. Soms wordt er bij dit onderzoek ook contrastvloeistof ingespoten om sommige lichaamsonderdelen beter in beeld te brengen. In dat geval kan het zijn dat je je nuchter moet aanbieden voor het onderzoek (niet meer drinken of eten vanaf 0u00 de vorige avond) en dat men een infuus zal aanleggen. Bij het aanleggen van een infuus, zal men meestal in de handrug of elleboogplooi met een naald prikken om een buisje in de ader te schuiven, waarlangs vocht, contrastvloeistof en medicatie toegediend kunnen worden. Na de prik, wordt de naald verwijders en doet een infuus normaalgezien geen pijn. Na het onderzoek wordt het infuus terug verwijderd en mag u gewoon naar huis.

 

Belangrijk voor dit onderzoek, is dat u aangeeft aan de arts of u mogelijk zwanger bent, dat u geen metalen voorwerpen draagt en dat u het vooraf aangeeft of u allergisch bent voor contrastvloeistof.

 

RX

 

Een RX of radiografie is eigenlijk een beeldvormingstechniek die gebruik maakt van röntgenstralen die door je lichaam gaan. Meestal wordt het gebruikt om je botstructuren in beeld te brengen om bijvoorbeeld te kijken of je een breuk hebt opgelopen.

Een RX duurt meestal een 5-tal minuten. Men zal je vragen het in beeld te brengen lichaamsdeel te ontbloten en geen juwelen te dragen. Gewone dunne kledij zonder metaal mag je meestal aanhouden, zo kan je meestal dus je ondergoed gewoon aanhouden. Afhankelijk van het lichaamsdeel zal men je vragen plaats te nemen op een tafel of rechtstaand tegen een wand plaats te nemen. Tijdens het onderzoek moet u stil blijven liggen of staan.

 

Ook bij een RX wordt soms contrastvloeistof toegediend om een orgaan in beeld te brengen, bijvoorbeeld de blaas of darmen.

 

Geef vooraf zeker aan je arts aan of je mogelijk zwanger bent en vergeet niet je juwelen uit te doen. Na het onderzoek worden de beelden met een verslag digitaal naar je arts doorgestuurd.

 

ECHOGRAFIE

 

Een echografie ook wel echoscopie genoemd, is een techniek die gebruikmaakt van geluidsgolven die zich door het lichaam verplaatsen en op grensvlakken tussen zachte en hardere structuren reflecteren. Deze techniek stelt medici onder meer in staat om organen in beeld te brengen. Zo kunnen ze zicht krijgen op de grootte, structuur en de eventuele pathologische afwijkingen ervan.

De meest bekende echografie, is die tijdens de zwangerschap, waarbij de gynaecoloog de foetus in beeld brengt, door het bewegen van een sonde met wat gel op de buik.

Men kan ook een vaginale echografie uitvoeren om bijvoorbeeld de eierstokken te bekijken of de baarmoeder. Hierbij zal men je vragen op onderaan ontbloot plaats te nemen op een onderzoekstafel en zal men een dunne sonde voorzien van wat glijmiddel inbrengen in de vagina. Dit is even ongemakkelijk maar normaal gezien niet pijnlijk. Probeer je goed te ontspannen hiervoor, het onderzoek duurt meestal slechts enkele minuten. Tijdens het onderzoek krijgt je arts de beelden direct te zien op het scherm en kan hij/zij de sonde bewegen om een bepaald stuk wat beter te bekijken. Na het uitnemen van de sonde, mag je je gewoon terug aankleden en zal je arts de resultaten met je bespreken.

 

CYTOSCOPIE

 

Een cytoscopie, is een onderzoek waarbij men de binnenkant van de blaas gaat bekijken met een kleine camera. Men zal je vragen plaats te nemen op een onderzoekstafel, eventueel met je benen in de beugels. De arts of verpleegkundige zal je schede reinigen met wat ontsmettingsmiddel. Vervolgens zal men een flexibele of starre cytoscoop via je plasgaatje naar binnen schuiven, voorzien van wat verdovend glijmiddel. Het opschuiven van de cytoscoop kan even pijnlijk zijn wanneer hij voorbij de sluitspier van je blaas wordt geschoven, eens daar voorbij doet het normaal geen pijn meer. Op dat moment kan de arts je plasbuis en blaas inspecteren. Nadien zal hij de cytoscoop verwijderen en is het onderzoek afgelopen. Soms krijg je nadien nog een bekertje met antibiotica, om te vermijden dat je een urineweginfectie krijgt na het onderzoek. Het kan zijn dat na het onderzoek plassen branderig aanvoelt, je een klein beetje bloed in je urine hebt of je het gevoel hebt dat je meer naar het toilet moet,... Dat is normaal en gaat normaal vanzelf vrij snel over. Blijf je pijn hebben, koorts, bloedverlies,...na dit onderzoek, contacteer dan zeker je arts!

DEFECOGRAM of DEFAECOGRAM

 

Een defecogram is een onderzoek dat gedaan wordt bij ontlastingsproblemen. Via de anus wordt een contrastmiddel in het laatste deel van de dikke darm (rectum) gebracht. Soms wordt ook een contrastmiddel in de schede ingebracht en krijgt de patiënt contrastvloeistof te drinken om de dunne darm zichtbaar te maken. Terwijl de patiënt op een toilet ontlasting heeft (defeceert), worden röntgenfoto's of een video-opname gemaakt. Zo ziet de arts hoe de dikke darm werkt en of deze verzakt is. Soms wordt tegelijkertijd de druk in de dikke darm gemeten. Daarvoor wordt een dun slangetje in de dikke darm gebracht.

 

Hoe een patiënte dit onderzoek ervoer...

Een defaecogram is minder leuk. Ik wist helemaal niet wat te verwachten en onderging het onderzoek. Eerst moet je een drankje drinken dat fel naar anijs smaakt, en er zit tegelijk radiologisch materiaal in, zo kan men op de beelden de verzakking beter opsporen. Na het drinken moet je minstens een half uurtje wachten. Dan komt de radioloog je halen en kan je je omkleden je krijgt een mooie groen of witte soort operatiejas aan. Daarna kan je zijdelings op een tafel liggen en een verpleegkundige trekt een witte brij op in een spuit en brengt dit papje in je darmen. Soms wordt er ook een blaassonde met contrastvloeistof ingebracht en een papje in de vagina, dit om te zien wat er waar en hoeveel gezakt is.

Daarna moet je op een soort geïmproviseerde toiletstoel plaatsnemen, dan krijg je de oproep om je bekkenbodem aan te spannen of los te laten. Even later moet je druk zetten om te ontlasten, en ophouden, plassen en stoppen, dan ontlasten, en dit allemaal op bevel, waar er drie personen op zitten te kijken. Niet evident, en als je problemen hebt om stoelgang te kunnen maken, dan krijg je wel diarree van de stress. Dat is dan even het enige positieve hieraan. Ik vond het een beschamend onderzoek, maar dat kwam misschien omdat ik niet wist wat er ging komen, het onbekende?

Ik heb hierbij onthouden dat ik volgende keer een stukje toiletpapier zal meenemen om na het onderzoek mezelf te kunnen schoonvegen eer ik opnieuw naar de omkleedcabine moet gaan.

Ik was na dit onderzoek bang om mezelf te bevuilen, onderweg naar het omkleedhokje.

Dit is maar een klein detail zou je denken, maar dat gevoel herken ik nu nog, je vies voelen en niet willen dat ik de vloer zou bevuilen…

Echter op de beelden bleek heel wat duidelijk en zichtbaar te worden, dus het onderzoek was niet voor niets geweest...

BLOEDONDERZOEK

 

Soms zal je arts een bloedonderzoek aanvragen. hiervoor zal er via een prikje in je hand of arm wat bloed opgevangen worden in 1 of enkele buisjes. Eerst zal de prikplaats wat ontsmetten en vervolgens een prikje geven. Na een klein prikje, doet het bloed afnemen geen pijn meer. Je arts zal 1 of meerdere buisjes met enkele cc bloed vullen om te laten onderzoeken door een labo. Elke volwassene heeft 4 tot 6 liter bloed in zijn lichaam, je kan dus zonder enig probleem enkele buisjes missen. Nadien zullen de buisjes in het labo onderzocht worden onder andere op eventuele bacteriën in het bloed, het gehalte vitamines, allergieën, colesterolgehalte,...

Na analyse bezorgt het labo een verslag aan de aanvragende arts, dit kan enkele dagen duren.

URODYNAMISCH ONDERZOEK

 

Een urodynamisch onderzoek is een onderzoek waarbij men uw urine-incontinetieklachten gaat proberen nabootsen om er een beter beeld van te krijgen wat juist het probleem is.

Men zal je eerst vragen de blaas zo goed mogelijk leeg te plassen op het toilet. Na het verwijderen van de onderkledij wordt je vervolgens op de onderzoekstafel geïnstalleerd. Dit betekent in rugligging, met de benen in de beensteunen, zoals bij de gynaecoloog.

Na het ontsmetten van de schede - vagina worden er verschillende sondes geplaatst. 1 sonde wordt via de plasbuis in de blaas geplaatst, een tweede sonde wordt via de aars in het laatste deel van de endeldarm geplaatst. Deze sondes worden op de binnenzijde van het bovenbeen vastgekleefd, om te voorkomen dat ze er tijdens het onderzoek uitvallen. Rond de aars worden nog 2 elektroden gekleefd, om de activiteit van de bekkenbodemspieren te meten. Vervolgens zullen ze je vragen met deze sondes en plakkers voorzichtig op een soort toiletstoel plaats te nemen, waarna de eigenlijke meting begint. De blaas wordt traag gevuld met steriel water, en er zal gevraagd worden aan te geven wanneer je een eerste keer plasdrang heeft. Tijdens het onderzoek zal je ook enkele keren moeten hoesten of persen. De blaas wordt verder gevuld tot je aangeeft dat je sterke plasdrang hebt of het niet meer kan ophouden. Dan wordt het vullen gestopt en kan je de blaas leegplassen. Hierna wordt alles verwijderd en is het onderzoek afgelopen. Soms krijg je na het onderzoek nog een bekertje antibiotica om te voorkomen dat je een blaasontsteking krijgt.

 

Ervaring van een patiënte bij dit onderzoek...

Ik vond dit verre van een aangenaam onderzoek. Gelukkig had ik vooraf wel een folder gekregen zodat ik ongeveer wist wat er zou gebeuren. Het inbrengen van de sondes enzo viel wel mee, al is het uiteraard niet prettig. Ik vond het vooral lastig dat ik niet goed wist wat er van me verwacht werd. De arts en verpleegkundige waren de kamer uit of althans uit mijn gezichtsbeeld, maar het vullen van de blaas was al wel bezig, dus ik wist niet goed of ze me konden horen en wanneer ik nu juist iets moest zeggen. Uiteindelijk heb ik toch maar eens geroepen en kwamen ze gelukkig terug dichterbij. Het onderzoek was goed verlopen, al heeft het mijn klachten niet kunnen uitlokken. Mijn urine-verlies treedt vooral op bij bewegen en staan, dus een zittend onderzoek gaf zoals verwacht niet echt een duidelijk beeld. Dus ik blijf wel wat zitten met de vraag of zo'n onderzoeken wel echt sluitend zijn, gelukkig werd mijn probleem wel duidelijk bij de PAD-test.

OVER ONS

Missie en visie

Wie zijn wij

 

 

LID WORDEN & OP DE HOOGTE BLIJVEN

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief of meld je aan als gratis lid via het ledenformulier

Copyright © All Rights Reserved

PARTNERORGANISATIES & LINKS

Wij werken samen met organisaties van zorgverstrekkers en fabricanten van hulpmiddelen die de

levenskwaliteit van patiënten helpen

verbeteren.

 

STEUN ONS!

Steun onze vereniging en help patiënten! rekeningnummer

BE52 9731 5603 1709

CONTACTEER ONS!

Heb je een vraag, wil je info, wil je lid worden of ons steunen? Aarzel dan niet om ons te contacteren!

Via het invulformulier of via info@bekkenbodemproblemen.be